چهار نوع اصلی از قراردادهای کاری وجود دارد که توسط شرکت ها مورد استفاده قرار می گیرند: دائمی، مدت معین، گاه به گاه و صفر ساعت. قراردادی که دریافت می کنید بر اساس وضعیت شغلی شما است و باید با کارفرما توافق شود تا اطمینان حاصل شود که هر دو طرف با شرایط موافقت می کنند.

به عنوان مثال، در کانادا، قراردادهای کاری معمولی و صفر ساعت ممکن است دارای «حداقل ساعات غیرتضمینی» و «هیچ تعهدی برای کارفرما برای ارائه کار نباشد». درعوض، ممکن است دستمزد «بر اساس ساعات کار تقسیم شود».

برای اینکه یک قرارداد کار قابل اجرا باشد، باید عناصر اساسی یک توافق نامه الزام آور در قانون کامن لا را داشته باشد و نمی تواند با هیچ قانون قابل اجرا تخطی کند. یک قرارداد الزام آور باید شامل سه جزء باشد: پیشنهاد، قبول و قبول.

مقررات کار و قراردادهای دسته جمعی

قراردادهای دسته جمعی (همچنین به عنوان قراردادهای چانه زنی دسته جمعی شناخته می شود) قراردادهایی بین یک کارفرما و یک اتحادیه است که بسیاری از شرایط استخدام کارگران در یک واحد چانه زنی را توصیف می کند. شرایط و ضوابط از طریق چانه زنی جمعی بین کارفرما و اتحادیه حاصل می شود.

تبصره: رابطه استخدامی بین کارگران و مدیریت با لازم الاجرا شدن قراردادهای دسته جمعی به طور قابل ملاحظه ای تغییر می کند. با این حال، اکثر محیط های کاری خرده فروشی تحت تأثیر اتحادیه قرار نمی گیرند.

 

وقتی قراردادهای جمعی لازم الاجرا می شود چه اتفاقی می افتد؟

هنگامی که یک قرارداد جمعی لازم الاجرا شد، جایگزین قوانین استانداردهای کار فدرال، استانی یا منطقه ای می شود. با این حال، قراردادهای دسته جمعی نمی توانند حمایت کمتری از حداقل تعریف شده توسط قانون استانداردهای کار داشته باشند. علاوه بر این، شکایات کارکنان به جای اینکه به هیئت روابط کار یک استان، منطقه یا آژانس کار فدرال برسد، به اتحادیه و مدیریت ارسال می شود.

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.